Witam modelarzy. Tym razem prezentuję model amerykańskiego eksperymentalnego samolotu o napędzie rakietowym X15-A2. Opracowanie Model–Kom nr4/2024 , skala 1:33. Model niezbyt skomplikowany. Projekt X-15 to legenda. W latach 1959-1968 był pionierem w dziedzinie lotów hipersonicznych i suborbitalnych, Pozostaje świadectwem dążenia wdrażania wiedzy naukowej i inżynierskiej w praktyce, a jednocześnie przypomina o ryzyku, poświęceniu związanym z przekraczaniem granic ludzkich możliwości. Loty testowe X-15 przeprowadzone w celu zebrania nowych informacji i późniejszej modernizacji modelu, naraziły pilotów na niezwykłe ryzyko jak skok w otchłań, pełną tajemnic, sekretów i musieli stawić czoła wyzwaniom, z którymi nikt wcześniej się nie zetknął. Ta konstrukcja i osiągnięcia utorowały drogę nowoczesnym samolotom i statkom kosmicznym o dużej prędkości. Zebrane dane wpłynęły na rozwój wahadłowców kosmicznych i kolejnych statków kosmicznych, czyniąc z nich kluczowy krok naprzód. Startowany z powietrza z modyfikowanego samolotu Boeing NB-52 Stratofortress. X-15 używał konwencjonalnych aerodynamicznych powierzchni sterowych do działania w atmosferze oraz specjalnych rakiet sterujących, umieszczonych w nosie i skrzydłach samolotu, aby umożliwić pilotowi utrzymanie kontroli w przestrzeni kosmicznej. X-15 zapoczątkował badania w wielu dziedzinach: aerodynamiki hipersonicznej, powrotu z kosmosu za pomocą skrzydeł, systemów podtrzymywania życia dla statków kosmicznych, badań nad ogrzewaniem aerodynamicznym i wymianą ciepła oraz eksperymentów z zakresu nauk o Ziemi. Opracowano łącznie 700 dokumentów technicznych. A w skrócie wygłądało to tak: Wymiary dłu. 15,45m, szer. 6,8m wys. 4,15m, pow. nośna 18,6m2, masa 6620kg, paliwa 8800kg. Były 3 samoloty X-15, które w trakcie modyfikowano. Startowały spod NB-52 na wysokości ok. 13-14km Wykonały 199 lotów Osiągały szybkość do 7300km/h Wznosiły się na wysokość 108km Rozgrzewały się do temperatury prawie 700C Powłoka ablacyjna pod wpływem ciepła podczas niektórych lotów " odparowywała" z części najbardziej rozgrzanych. Elementem newralgicznym były szyby kokpitu. Zastosowano na lewej zewnętrzną żaluzję zasłaniającą tą szybę. Dzięki temu utrzymano widoczność pilotowi lecz zmusiło to do lądowań z manewrem skrętu tylko w lewą stronę. Czas lotu ekstremalnego 80-160sek. Zasięg 450km Spalanie 5 ton na minutę 12 pilotów z czego 8 otrzymało tytuł Astronauty ponieważ przekroczyli umowną (80km) granicę kosmosu. 1 pilot zginął.

• Wykonanie:
• Skala trudnosci:
• Prezentacja: